Goitia: Panindigan para sa Soberanya ng Pilipinas Panahon ng Linaw at Panindigan

HINDI ito panahon para sa kalituhan. Panahon ito ng linaw at matibay na paninindigan.

Sa gitna ng mga pahayag na kumakalat online hinggil sa West Philippine Sea, pinaalalahanan ni Chairman Emeritus Jose Antonio Goitia ang publiko na maging mapanuri sa mga naratibong nagpapahina sa tiwala ng bansa sa batas at sa sariling soberanya.

May mga pahayag sa social media, kabilang ang mula kay Sass Rogando Sasot, na kailangang suriin nang mabuti, lalo na kung ang epekto nito ay ang pagdududa sa mga karapatang matagal nang pinagtitibay ng batas internasyonal.

“Kapag ang pagdududa na walang batayan ay tinatanggap bilang normal,” ani Goitia, “ang pag-iingat ay nagiging anyo na ng pagsuko.”

Malinaw ang Batas Simple at malinaw ang batas.

Ang West Philippine Sea ay isang katawagang heograpikal, samantalang ang Exclusive Economic Zone (EEZ) ay isang ligal na sona sa ilalim ng United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS).

Hindi kailanman pinaghalo ng Pilipinas ang dalawang ito.

Ang karapatan ng Pilipinas sa karagatan ay hindi nakabatay sa katawagan, kundi sa umiiral na batas internasyonal.

“Kapag ginagawang komplikado ang malinaw,” ani Goitia, “nagdudulot ito ng kalituhan sa publiko.”

Mahalagang linawin na ang mga kasunduang internasyonal ay hindi kusang nagpapawalang-bisa ng mga umiiral na batas ng bansa.

Pagpapatibay ng Ating Karapatan sa Karagatan Hindi kailanman naging malabo ang paninindigan ng Pilipinas sa Ayungin Shoal.

Ito ay ipinagtatanggol bilang bahagi ng EEZ ng bansa, hindi bilang lupain. Sa ilalim ng UNCLOS, may ganap na karapatan ang Pilipinas na magpatupad ng batas, ipagtanggol ang likas-yaman, at panatilihin ang presensya nito sa loob ng EEZ.

Ang mga karapatang ito ay malinaw na pinagtibay ng arbitral ruling noong 2016.

“Hindi kailangang angkinin ang lupa upang ipagtanggol ang karapatan sa dagat,” diin ni Goitia.

“Iyan ang mismong prinsipyo ng UNCLOS.”

Sa ganitong konteksto, ang patuloy na presensya ng BRP Sierra Madre ay ligal, makatarungan, at naaayon sa batas.

Ang mga pahayag na kumukuwestiyon dito ay bunga ng maling paghahalo ng soberanya at karapatang pandagat.

Disiplina, Hindi Pag-urong Ang desisyon ng Pilipinas na tahakin ang landas ng arbitration ay hindi tanda ng kahinaan, kundi patunay ng disiplina at lakas ng paninindigan ng estado.

Pinili ng bansa ang larangang pinaghaharian ng batas, hindi ng pananakot o pwersa.

“Hindi tayo umatras,” ani Goitia.

“Pinili natin ang prinsipyo, at ibinagsak ng batas ang mga pag-angking walang ligal na batayan.”

Ito ay maingat, matalino, at makabayang pamamalakad na naglalayong ipagtanggol ang interes ng Pilipinas sa pangmatagalan.

Manatiling Mapagbantay Ang bukas na diskurso ay mahalaga sa isang demokrasya.

Ngunit kapag ang pagdududa ay sinadyang inuulit at pinalalaganap, nagiging sandata ito laban sa bayan.

“Kapag ang isang bansa ay tinuruan na magduda sa sarili nitong karapatan,” babala ni Goitia, “binibigyan nito ng bentahe ang mga nais pahinain ang soberanya ng bansa.”